Robert Eggers'ın yönetmenlik koltuğunda oturduğu The Witch (orijinal adıyla The VVitch: A New-England Folktale), 2015 yılında izleyiciyi 1630'ların New England'ına, derin ormanların kenarında yaşam mücadelesi veren bir Püriten ailenin yalnızlığına götürüyor. Film, dini inançları nedeniyle topluluktan ayrılmak zorunda kalan William ve Katherine'in, beş çocuklarıyla birlikte sürdürdükleri izole hayatlarının, gizemli bir şekilde kaybolan en küçük bebekleri Samuel'in ardından temelinden sarsılmasını konu alır. Kayıp, aile içinde derin bir şüphe ve paranoyayı tetiklerken, özellikle ergenlik çağındaki kızları Thomasin üzerindeki baskı artar. Komşularının olmadığı bu vahşi doğada, başlarına gelen talihsizlikler – sütün kesilmesi, mahsulün kıt olması, hayvanların garip davranışları – şeytani bir varlığın, bir cadının işi olarak yorumlanmaya başlar.

Film, geleneksel 'jump scare' taktiklerinden uzak durarak, izleyicide derin bir gerilim ve rahatsızlık hissi yaratmayı başarıyor. Eggers'ın dönem diline ve atmosferine olan titiz hakimiyeti, izleyiciyi tamamen hikayenin içine çekiyor. Anya Taylor-Joy, Thomasin rolünde sergilediği içsel çatışmaları ve giderek artan yalnızlığı muazzam bir incelikle yansıtıyor. Ralph Ineson ve Kate Dickie ise inançlarıyla sınanan, çaresiz ebeveynlerin portresini güçlü bir şekilde çiziyor. Görsel olarak kasvetli ve soğuk bir palet kullanan film, Mark Korven'ın rahatsız edici müzikleriyle birleşerek unutulmaz bir sinematik deneyim sunuyor.

The Witch, sadece bir korku filmi değil; aynı zamanda inanç, aile bağları, ergenlik, cinsellik ve toplumdan dışlanma üzerine derinlemesine düşündüren bir başyapıt. Psikolojik gerilimi doruklara taşıyan yapısı ve açık uçlu anlatımıyla, izleyicinin zihninde film bittikten sonra da uzun süre yer edecek sorular bırakıyor. Atmosferik korkunun ve dönem dramasının mükemmel bir sentezi olan bu filmi, farklı ve zekice kurgulanmış bir korku deneyimi arayan herkes mutlaka izlemeli.